Journal of Culture-Communication Studies

Journal of Culture-Communication Studies

The Characteristics of Communication in Holy Quran Regarding to John Fiske’s Theories in the Field of Communication Studies

Document Type : Research Paper

Author
Abolfazl Fathabadi
PhD of Sociology, Allameh Tabataba’i University, Tehran, Iran.
10.22083/jccs.2024.378583.3695
Abstract
John Fiske assumes two main schools in the study of communication: The Process School that sees communication as the transmission of messages and also emphasizes on senders’ importance, and The Semiotic School that sees communication as the production and exchange of meanings and also emphasizes on readers’ importance. Fiske himself He is one of the theorists belonging to the semiotic school, but despite this, he believes that in order to better understand the communication, a combination between the two mentioned schools should be formed. Therefore, I also believe that in study of religious texts in Islam, none of these schools can be separately efficient. So, in this article, by content analysis of Holy Quran, I have study the communication in this religious text and I have present some evidences which show that, to understand the communication in such cases, we need an approach that can brings these two schools closer together, in order to use their assumptions altogether. The new school can be named "Islamic School of Communication".
Keywords
John Fiske
The Process School of Communication
The Semiotic School of Communication
The Islamic School of Communication
Holy Quran
منابع و مأخذ
قرآن مجید(1389). ترجمۀ عبدالمحمد آیتی، تهران: انتشارات سروش.
احسائی، ابن ابی‌الجمهور(۱۴۰۵ق). عوالی اللآلی، قم: انتشارات سیدالشهدا.
آقانوری، علی(۱۳۸۲). اختلاف‌پذیری قرآن و دسته‌بندی مسلمانان. نشریه هفت‌آسمان، 5(20)، 177-202.
اسمیت، فیلیپ و الگزندر رایلی(۱۳۹۴). نظریه فرهنگی. ترجمۀ محسن ثلاثی، تهران: انتشارات علمی.
بهرامی کمیل، نظام(۱۳۹۱). نظریۀ رسانه‌ها (جامعه‌شناسی ارتباطات)، تهران: انتشارات کویر.
خمینی، سید روح‌الله(۱۳۸۳). تفسیر سورۀ حمد. تهران، مؤسسۀ تنظیم و نشر آثار امام خمینی.
دشتی، محمد(۱۳۹۱). ترجمۀ نهج‌البلاغه حضرت امیرامومنین (ع)، قم: انتشارات پیام قدس.
زرنگار، احمد(۱۳۸۹). مفهوم‌شناسی واژه‌های ارتباطات اجتماعی در قرآن کریم. فصلنامه سراج منیر، 1(1)، 170-157. Doi:  https://doi.org/10.22054/ajsm.2011.5448
زرنگار، احمد(۱۳۹۵). مبانی ارتباطات اجتماعی از منظر قرآن کریم. تهران: انتشارات دانشگاه صداوسیما.
زرنگار، احمد و مطهری، مرتضی(۱۳۹۷). موانع پیام‌رسانی دینی در دو حوزۀ مجرا و دریافت از منظر قرآن کریم با تأکید بر منظومۀ فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه علمی مطالعات قدرت نرم، 8(18)، 36-54.
ساروخانی، محمدباقر، شکربیگی، عالیه(1393). جامعه‌شناسی ارتباطات در جهان معاصر. تهران: انتشارات بهمن‌برنا.
طباطبایی، سید محمدحسین(۱۳۹۳ق). المیزان فی تفسیر القرآن. بیروت، مؤسسه الاعلمی.
غمامی، سید محمدعلی، اسلامی تنها، علی‌اصغر(1401). هم‌شناسی فرهنگی به ‌مثابه الگوی ارتباطات میان‌فرهنگی در قرآن؛ رویکردی تطبیقی. فصلنامه علمی مطالعات فرهنگ- ارتباطات، 23(57)، 7-30. Doi: https://doi.org/10.22083/jccs.201.184556.2796  
فیسک، جان(۱۳۸۶). درآمدی بر مطالعات ارتباطی. ترجمۀ مهدی غبرایی، تهران: انتشارات دفتر مطالعات و توسعه رسانه‌ها.
گنابادی، سلطان محمد (سلطان‌علیشاه) (1379). بیان‌السّعاده فی مقامات العباده. ترجمۀ محمدآقا رضاخانی و حشمت‌الله ریاضی، تهران: انتشارات حقیقت.
مجلسی، محمدباقر(۱۳۶۲). بحارالانوار. تهران: انتشارات دارالکتب الاسلامیه.
محقق داماد، سید مصطفی(۱۳۹۵). قرآن و مثنوی. عرفان ایران، 42، 25-13.
مطهری، مرتضی(۱۳۸۶). آشنایی با قرآن. قم: انتشارات صدرا.
مولوی، جلال‌الدین(۱۳۷۸). مثنوی معنوی. به اهتمام توفیق سبحانی، تهران: انتشارات روزنه.
 
References
Hall, Stuart. (1980). “Encoding/ Decoding”, pp. 128-138 in Stuart Hall, Dorothy Hobson, Andrew Lowe, and Paul Willis (eds.), Culture, Media, Language. London: Unwin Hyman.
Holy Quran. (2010). trans. by Ayati, A. , Tehran: Soroush pub.
Aghanoori, Ali. (2004). Quran and Islamic Sects. Seven Heavens, 5(20), 179-192. [in Persian]
Bahrami Komeil, N. (2012), Nazarie-ye Rasane-ha. Tehran: Kavir pub. [in Persian]
Dashti, M. (2012). Tarjome-ye Nahj-ol-Balaghe-ye Hazrat-e Amir-ol-Momenin (PBUH), Qom: Payam-e Qods pub. [in Persian]
Fiske, John. (2007). Introduction to communication studies, Tehran: Daftar-e Motaleat va Tose-e-ye Rasane-ha pub. [in Persian]
Fiske, John. (1990). Introduction to Communication Studies, 2nd ed., New York: Routledge.
Fiske, John. (1987). Television Culture, London: Methuen.

Ghamami, S. M. A. , & Islami Tanha, A. A. (2022). taarof as intercultural communication model in quran; comparative approach. Journal of Culture-Communication Studies, 23(57), 7-30. [in Persian]

https://doi.org/10.22083/jccs.2021.184556.2796

Gonabadi, S. M. (Sultan-Ali-Shah) (2000). Bayan al-Sa’da fi Maqamat al-Ibada, Tehran: Haqiqat pub. [in Persian]

Imam Khomeini, R. (2004), Tafsire Soore-ye Hamd, Tehran: Moasese-ye Tanzim va Nashre Asar-e Emam Khomeini. [in Persian]

Mohaqeq Damad, S. M. (2016). Quran and Masnavi. Erfan-e Iran, 42, 13-25. [in Persian]

Motahari, M. (2007). Ashna-ei ba Quran, Vol. 4, Qom: Sadra pub. [in Persian]

Rumi, J. (1999), Masnavi, Tehran: Rozane pub. [in Persian]

Saroukhani, M. B. , & Shekarbeigi, A. (2014). Jame-e Shenasi-e Ertebatat dar Jahan-e Moaser, Tehran: Bahman-Borna pub. [in Persian]

Smith, Ph. D. , & Riley, A. (2009). Cultural Theory, Tehran: Elmi pub. [in Persian]

Zarnegar, A. , & Motahari, M. (2018). These barriers may be any one of the three elements of the source, channel and can get damaged and challenges. Soft power Studies, 8(18), 36-55. [in Persian]

Zarnegar, A. (2016). Foundations of Social Relations from the Perspective of The Holy Quran, Tehran:Seda-va-Sima University pub. [in Persian]

Zarnegar, A. (2011). A Conceptual Investigation of the Quranic Words Pertaining to Social Relations. Seraje Monir, 1(1), 157-170. [in Persian]

https://doi.org/10.22054/ajsm.2011.5448