پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات فصلنامه علمی مطالعات فرهنگ - ارتباطات 2008-8760 18 39 2017 12 21 Examining the Concept of nāz and its Related Vocabulary Items in Persian Language in Light of Emotioncy واکاوی عبارت «ناز کردن» و ترکیب‌های حاصل از آن در زبان فارسی در پرتوی الگوی هَیجامَد 67 96 57567 10.22083/jccs.2017.96182.2240 FA رضا پیشقدم استاد گروه زبان و ادبیات انگلیسی و علوم تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد (نویسندۀ مسئول) آیدا فیروزیان پوراصفهانی استادیار گروه زبان‌شناسی، دانشگاه بین‌المللی امام رضا(ع) سحر طباطبائی فارانی دانشجوی دکتری آموزش زبان انگلیسی، دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2017 08 23 Considering the new concept of <em>emotioncy</em> (emotion+frequency), the present study intends to examine the lingua-cultural concept of [nāz] in Persian language using Hymes’(1967) SPEAKING model. The outcomes of this study revealed that the concept of [nāz] has been mostly prevalent inthe collective culture of Iran, and the expressions related to [nāz] are even more widely used in comparison to the past. The high frequency and variety of this lingua-cultural concept is due to fact that Iranians have mostly positive and mixed emotions toward this concept, and as a result, their level of emotioncy toward [nāz] is higher (Inner-emo and Arch-emo).Overall, the results suggest that this lingua-cultural element is more commonly used in informal situations with participants of equal or unequal power relationships. It was also concluded that the main aim behind the use of this lingua-cultural item is to use it as a politeness strategy. Considering the oral mode of language, the tones that are accompanied with [nāz] are usually begging, admiring, offensive, and sardonic. <em>پژوهش پیش‌رو سعی بر آن دارد تا در پرتوی مفهوم هَیجامَد (هیجان+ بسامد) و با بهره­گیری از مدل هایمز (1967)، به بررسی موشکافانۀ قطعۀ زبانی «ناز کردن» در زبان فارسی بپردازد. یافته­های این پژوهش نمایانگر آن است که قطعۀ زبانی «ناز کردن» و ترکیب­های حاصل از آن، همواره در فرهنگ سنتی و جمع­گرای ایرانی جاری و ساری است و واژگان مرتبط با آن، چه بسا دربارة گذشته، دارای گستردگی بیشتری می­باشد. تعدد کاربرد این زباهنگ (زبان+ فرهنگ) بر پایۀ رویکردهای مبتنی بر هیجانات، حاکی از آن است که مردم ایران نسبت به این مفهوم دارای درجۀ بالایی از حس عاطفی بوده و در نتیجه، سطح هَیجامَد آنان از این زباهنگ در سطح بالایی (هَیجامَد درونی و هَیجامَد کلی) قرار دارد. برخورداری از هَیجامَد بالا به این زباهنگ، منجر به درک کامل و عمیق آن توسط ایرانی­ها و در نتیجه افزایش شمار واژگان مرتبط با این مفهوم در زبان فارسی شده است. علاوه‌بر این، نتایج حاصل از بررسی دقیق این قطعۀ زبانی با در نظر گرفتن الگوی هایمز (1967)، حاکی از آن است که این زباهنگ اغلب در موقعیت­های غیررسمی در گفتار، توسط شرکت­کنندگانی که رابطۀ میانشان ممکن است از نوع هم­تراز یا غیرهم­تراز باشد، عمدتاً با هدف حفظ معیارهای ادب با لحن­های مختلفی نظیر لحن­های ملتمسانه، تحسین­آمیز، توهین­آمیز، کنایه­آمیز و ... در مکالمات شفاهی مورد کاربرد قرار می­گیرد.</em> https://www.jccs.ir/article_57567_ba77c80f9d27fb388caf8585f7f37d05.pdf