پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات فصلنامه علمی مطالعات فرهنگ - ارتباطات 2008-8760 18 37 2017 05 22 A Sociolinguistic Analysis of the Discourse Functions of 'I don't know' in Persian Language: Hymes’ SPEAKING Model تأملی جامعه‌شناختی پیرامون کاربردهای گفتمانی «نمی‌دانم» در زبان فارسی در پرتو الگوی هایمز 7 35 49998 10.22083/jccs.2017.86333.2155 FA رضا پیش‌قدم استاد زبان و ادبیات انگلیسی و علوم تربیتی، دانشگاه فردوسی مشهد آیدا فیروزیان پوراصفهانی استادیار زبان‌شناسی، دانشگاه بین‌المللی امام رضا(ع)، مشهد Journal Article 2017 05 18 <span style="font-size: medium;">Considering the Hymes’ SPEAKING model (1967), the current qualitative research examines the use of the expression "I don't know" (/nemidānam/) in Persian language to come up with its different discourse functions. To achieve this goal, 450 natural contexts in which this linguistic sample was used, were recorded, transcribed, and later analyzed. Therefore, the required data was collected purposefully from the natural context through observation.  Hymes' model was then applied, and finally the uses of this label were sociologically investigated. The hidden motivation behind the use of ‘I don’t know’ in Persian language in the condition that the speaker has the demanded information is to consider the principles of politeness and to save the face of the addressee.  Based on the findings of the research, different functions of ‘I don't know’ in Persian can be classified under five broad categories of ‘Minimizing face-threatening acts’, ‘Avoiding explicit disagreement’, ‘Marking uncertainty’, ‘Displaying indirectness’ and ‘Avoiding commitment’.</span> <br /><br /><br />  پژوهش پیش‌رو بر آن است تا در بستر الگوی هایمز (1967)، به کنکاش و شناسایی کاربردهای گفتمانی «نمی­دانم» در زبان فارسی بپردازد. در این تحقیق از نوع کیفی بوده و جمع­آوری داده­های مورد نیاز بر مبنای مشاهده در محیط طبیعی و به شکل هدفمند صورت گرفته است؛ به این صورت که تعداد 450 بافت­ طبیعی که افراد در تعاملات روزمرۀ خود مورد استفاده قرار می­دادند و در آنها قطعۀ زبانی «نمی­دانم» بکار رفته بود ضبط گردید و براساس الگوی هایمز تحلیل و بررسی موشکافانه قرار گرفت. نتایج حاصل از پژوهش، حاکی از آن است که انگیزۀ نهفته در کاربرد «نمی‌دانم» در شرایطی که گوینده دارای اطلاعات مورد نیاز برای ارائه به مخاطب می­باشد، در اغلب موارد تلاش برای ملاحظۀ منزلت اجتماعی، پایبندی به اصول ادب و حفظ وجهۀ مخاطب است. بر این اساس، می­توان پنج کاربرد اصلی «حفظ وجهه»، «اجتناب از بروز تناقض و اختلاف نظر»، «نشانۀ غیرمستقیم­گویی»، «نشانۀ عدم اطمینان» و «اجتناب از تعهد و کاهش بار مسئولیت» را برای این قطعۀ زبانی در زبان فارسی برشمرد. https://www.jccs.ir/article_49998_12775d2a4498f0ec748a4beed90e5ad2.pdf