فهم دلالت‌های سیاستی قوانین و مقررات رسانه‌های پخش گسترده در ایران

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 خ استاد حسن بنا، کوچه زندی، پلاک9، زنگ 3

2 کارشناس ارشد رسانه و ارتباطات جهانی، دانشگاه هلسینکی

10.22083/jccs.2019.144031.2530

چکیده

هدف این مقاله کشف دلالت‌های سیاستی مربوط به رسانه‌های پخش گسترده در ایران از زمان انقلاب تاکنون است. سیاست رسانه‌های پخش گسترده زیرمجموعه‌ای از سیاست رسانه‌ها در معنای موسع آن است و سیاست عمومی چتر مفهومی این حوزه محسوب می‌شود. از آنجا که قوانین، مقررات و اسناد قانونی ابزارهای اصلی اعمال سیاست‌های عمومی از سوی حکومت در مواجهه با انواعی از موضوعات و مسائل عمومی از جمله نظام‌های خدمات پخش گستردة عمومی است، در این پژوهش همة قانون‌های مصوب و بخش مهمی از اسناد سیاستی و مقررات مربوط به رسانه‌های پخش گسترده در ایران به عنوان مواد پژوهشی گردآوری شده است. برای تحلیل این داده‌های تجربی از تحلیل محتوای کیفی و کدگذاری مضمونی استفاده شده تا مضمون‌های اصلی سیاستی در رسانه‌های پخش گسترده شناسایی شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که در 40 سال گذشته، مالکیت متصلب دولت، ترویج گفتمان‌های سیاسی مسلط، یگانگی سامانة پخش، استفاده از بودجه‌های دولتی تضمین‌شده، تمرکز بر مخاطب عمومی و توسعة فناوری پخش گسترده هوایی مضمون‌های کلیدی سیاست‌های رسانه‌های پخش گسترده را تشکیل داده‌اند. با بحث دربارة این مضمون‌ها، نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که در دورة زمانی مقاله، حکومت همواره سیاست‌هایی تنظیمی را تقویت کرده که دسترسی کنش‌گران مختلف به رسانه‌های پخش گسترده را محدود کرده است. با وجود آن که سابقة نخستین پارادایم سیاستی رایج در بسیاری از کشورها به پیش از دهة 1980 بازمی‌گردد که هدفش انحصار رسانه‌های پخش گسترده در بین پخش‌کنندگان محدودی است که دولت در آن‌ها سرمایه‌گذاری کرده، این مدل سیاستی همواره با کمترین تغییرات در ایران همواره تقویت شده است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Understanding Policy Implications of Laws and Regulations for Broadcast Media in Iran

نویسندگان [English]

  • hamed talebian 1
  • sara talebian 2
1 خ استاد حسن بنا، کوچه زندی، پلاک9، زنگ 3
2 MA of Media and Global Communications, Helsinki University
چکیده [English]

This paper aims to explore the characteristics and themes of broadcasting media policy in Iran from the 1978-1979 Islamic revolution until the present time. Broadcasting media policy is a subset of media policy and public policy as the umbrella concepts. Laws, regulations and legislation are the main means of reinforcing public policies by governments and governmental branches to deal with any kinds of public matters, like the public service broadcasting systems. Accordingly, all the ratified laws and regulatory documents concerning broadcast media in Iran are collected as the research materials. To analyze these empirical data, qualitative content analysis and thematic coding are applied to explore the main themes of broadcasting media policy in Iran. The results indicate that rigid state ownership, promoting political and cultural discourses, unification, using state-secured budgets, focusing on mass audience, and developing air broadcasting technology have been the core themes and characteristics of broadcasting media policy paradigm in Iran in the past four decades. Discussing these themes, research findings indicate that in the given time horizon, the government has always reinforced regulatory policies for broadcast media to impose limitations and restrictions on possible broadcasting activities of different actors. Moreover, findings show while the first paradigm of policy attempt for broadcast media based on the monopolization by the state-funded broadcaster belongs to the years prior to the 1980s in most countries, this policy model has been continuously reinforcing with the least changes in Iran.

کلیدواژه‌ها [English]

  • communication policy making
  • Public Policy
  • Media Policy
  • broadcasting media policy
  • thematic content analysis